EXPO ‘WATERSNOOD 1953’ 2015

Een verslagje De tentoonstelling "Watersnood 1953" was onze eerste echte tentoonstelling en het was meteen een groot succes. Het officiële bezoekersaantal was lager dan het werkelijke aantal, omdat we de schoolbezoeken van Wintam en een speciale opening voor de bewoners van rusthuizen aan de Vlietoever niet hebben meegerekend. Eigenlijk zijn we ruim over duizend bezoekers gegaan voor deze tentoonstelling. Dit is begrijpelijk, aangezien rampen en oorlogen veel belangstelling trekken. Toen onze affiches werden verspreid in Klein-Brabant en daarbuiten, en de bevolking werd geïnformeerd over onze tentoonstelling over deze ramp, werd onze voorzitter gebeld met de mededeling dat de overstroming in Ruisbroek plaatsvond in 1976 in plaats van 1953. Mensen vergeten snel, dus was het duidelijk dat dit aan het grote publiek moest worden getoond. De Sint-Ignatiusvloed van 1953 veroorzaakte veel menselijk leed in de Nederlandse provincies Zeeland, Zuid-Holland en Noord-Brabant. Ook bij ons was de ellende groot. In België overstroomde ongeveer vijftienduizend hectare landbouwgrond en kwamen 28 mensen om het leven. Het is algemeen bekend dat onze noorderburen 1836 doden te betreuren hadden, wat voor veel overlevenden resulteerde in een levenslang trauma. Oostende stond volledig onder water door een doorbraak van de zeedijk. De polderdorpen Lillo, Zandvliet en Berendrecht werden overspoeld en bij ons, in de gemeente Hingene, stond het water op sommige plaatsen twee meter hoog. Wintam, een gehucht van Hingene, werd het zwaarst getroffen door een bres in de Rupeldijk, waardoor het water bijna het hele dorp onder water zette. De Rupelbres (75 meter lang en 15 meter diep) kon pas op 10 april worden gedicht. In 2014 ontvingen we enkele foto's van Jetty Segers, ook bekend als "juffrouw Jetty" (voorheen kleuterjuf aan de Gesubsidieerde Basisschool van Hingene), met beelden van de watersnoodramp van 1953. Het waren zeer gedetailleerde beelden op ongeveer A3- formaat. We hebben deze foto's gescand in hoge resolutie en konden ze vervolgens vergroten voor de tentoonstelling tot het formaat van een ABRI. Naast de foto's kregen we ook audiovisuele beelden die in opdracht van pastoor Meeûs destijds waren opgenomen. We kregen toestemming van de familie Meeûs om deze beelden te gebruiken en maakten hier handig gebruik van om een DVD uit te brengen om de kosten van de tentoonstelling te verlagen. De beelden van destijds, aangevuld met getuigenissen van mensen die het zelf hebben meegemaakt, vormden een boeiende documentaire over de watersnoodramp. We hadden ook een boek kunnen uitbrengen, maar bewegende beelden spreken nog meer dan stilstaande beelden. Bovendien onthullen de getuigenissen zaken die destijds werden verzwegen. Bij aanvang van het expoweekend organiseren we altijd een officiële opening met een hapje en een drankje. We nodigen hierbij iedereen uit die ons beeldmateriaal heeft verstrekt of op enige manier heeft geholpen bij het tot stand komen van de tentoonstelling, als blijk van dank en waardering. Toen we op zaterdag 31 januari taverne Sint-Margaretha binnenliepen, stonden er al zo'n tiental bezoekers te wachten om binnen te mogen. Al snel werd duidelijk dat het druk zou worden en we waren verheugd. De verkoop van de DVD verliep vlot. De film werd ook in de exporuimte vertoond en dit leidde tot wat opstoppingen, maar de bezoekers leken hier geen bezwaar tegen te hebben. Het was een gezellige sfeer en sommige oudere bezoekers begonnen hun verhalen te delen met de jongere bezoekers, waardoor herinneringen werden opgehaald. Net toen we dachten dat zaterdag een drukke dag was, waren we verbaasd over de opkomst op zondag 1 februari. Dit keer stonden de bezoekers zelfs buiten te wachten om binnen te komen. Onze eerste exposities vonden plaats in de zaal van een taverne, dankzij de uitbaters Emmy en Swa. Bezoekers konden dus zeker even pauzeren in de taverne en genieten van een kopje koffie. We waren verrast dat er mensen buiten stonden, maar toen we binnenkwamen, waren we nog meer verbaasd toen de taverne goed gevuld was. We hadden verwacht dat onze bezoekers voornamelijk uit Klein-Brabant zouden komen, met name Hingene, Wintam en Eikevliet, maar ze kwamen zelfs uit Mechelen en Antwerpen. We waren dus zeer tevreden met de opkomst voor deze tentoonstelling. 